Door de stilte heen

Al dagenlang probeer ik door de stilte
heen te luisteren, – de bloemen hier
op tafel voor mij zijn zo open, willen
spreken, maar ik kan ze nog niet
verstaan,- nog te veel dag is binnen
mij nagebleven, nog te veel zien
van vervalste kleuren, botte dingen,
ik heb nog geen eigen lichtverschiet.

Zo stil worden dat uit zwijgen woorden
bloeien van over de grens van leven
heen, een enkele stem, een enkele vraag,
en daarop dan niet angstig voor de
aandacht van de bloemen antwoord geven,
één eigen woord, – ik hoop dat ik het waag.

Gabriël Smit, uit: Evenbeeld, Baarn, Ambo 1981

Dit bericht is geplaatst in Gabriël Smit, Gedichten, Stilte met de tags . Bookmark de permalink.